Geen kritiek geven, maar wensen uitspreken

“Een oordeel is een tragische uiting van een mooie behoefte”.

In de training Geweldloze communicatie komt dit meerdere keren voorbij. Elke keer dat je kritiek hebt, op een ander of op jezelf, dan zit daar een behoefte achter, die eigenlijk heel mooi is.

Een paar voorbeelden.

De kritiek “Je geeft niets om mij. Je ben alleen maar met jezelf bezig. Je zou vaker contact met me moeten opnemen.” kun je vertalen naar de wensen: “Ik wil graag weten dat je om mij geeft. Ik wil graag weten dat je aan me denkt. Ik wil graag meer contact met je.” Ze geven een behoefte aan verbinding weer.

Of het oordeel “Ik ben niet zelfstandig genoeg. Ik ben zwak. Ik zou hem niet zo nodig moeten hebben.” kun je vertalen naar de wens: “Ik wil graag zelfstandig en sterk zijn.” Ze geven een behoefte aan zelfvertrouwen weer.

Dat klinkt al heel anders, nietwaar?

En toch uiten we ons vaak in oordelen en eisen. Dit lokt defensiviteit uit en veroorzaakt meestal het tegenovergestelde van waar we naar verlangen. We willen meer verbinding, we krijgen meer afstand. We willen meer zelfvertrouwen, we krijgen meer onzekerheid.

Op het moment dat je je bewust wordt van oordelen, kun je je afvragen: welke wensen en behoefte uit ik (of de ander) hier zo tragisch? Hoe kunnen we deze behoefte vervullen? Kan ik zelf iets doen om mijn eigen behoefte te vervullen? Kan ik lief voor mezelf zijn? Het bad laten vollopen, wandelen, mediteren, lezen, in therapie gaan, schrijven, een vriendin bellen..? En wat zou de ander kunnen en willen doen om mijn behoefte te vervullen, misschien wel op een wijze waar ik zelf niet aan had gedacht?

Zodra je leert hier een gesprek over te voeren, ook al is het alleen maar in je eigen hoofd, dan verandert er zoveel..