Surrendering.. de kracht van het vrouwelijke

Ik heb nooit echt moeite gehad mannen aan te trekken. Mijn vrolijke uitstraling en ondeugende plagerigheid lijken meestal wel goed in de smaak vallen. Maar, mannen bewegen richting een wens tot commitment is een ander verhaal. Daar gaat het mis.

Lange tijd wist ik niet waar dat aan lag. Vriendinnen zeiden me: je kiest de verkeerde mannen, mannen die hun vrijheid voorop stellen en geen relatie willen.

Hmm, dat kon er zeker mee te maken hebben, maar deze mannen hadden vrijwel allemaal al eerder (lange) relaties gehad. Dus ergens zat daar toch een wens tot commitment, die ik niet wist aan te spreken.

De feedback die ik kreeg als ik er om durfde te vragen (wat ik zeker aanraad!) was dat ze het niet goed wisten, ze voelden het niet genoeg om echt voor me te willen gaan. Als rationele redenen gaven ze aan dat ik hen niet leek te zien voor wie ze waren, maar hen vooral leek te gebruiken voor het bevredigen van mijn eigen behoeften aan intimiteit. Ik had een dwingende en ook wel harde manier van doen. Ik leek constant ontevreden over de mate van intimiteit, als een waar rupsje-nooit-genoeg. Het kwam erop neer dat ik weinig respect voor hen leek te hebben en dat ze mij niet gelukkig leken te kunnen maken. Dat was keer op keer de boodschap, telkens in andere woorden verpakt.

Auw.

Dat is best confronterend om te horen. Hoe kon ik dat in godsnaam veranderen? Ik had geen idee waar te beginnen.

Tot ik het boek ‘the Surrendered Single‘ aangeraden kreeg. Dit boek heeft ook een versie voor als je al in een relatie zit, ‘the Surrendered Wife‘. Het boek gaat er over dat je in je liefdesrelaties je vrouwelijke kant meer moet aanspreken. Die is niet claimend, dwingend, controlerend, beter wetend, bekritiserend.. maar verlangend, afwachtend, meegaand, genietend, ontvangend. En duidelijk communicerend over wensen, behoeften en grenzen.

Dat klinkt behoorlijk onfeministisch, en dat is het misschien ook wel, maar feminisme blijkt niet zo relevant in de liefde. Daarin gaat het namelijk om het spel tussen onbewuste energieën, die we allemaal in ons dragen en die stammen uit onze jeugd. Die energieën wekken een gevoel van aantrekking of afstoting bij de ander op, zoals de twee polen van een magneet elkaar aan kunnen trekken of af kunnen stoten. Wat seksuele aantrekkingskracht betreft gaat het vooral om de polariteit tussen het mannelijke en vrouwelijke (en dat kan overigens net zo goed in homoseksuele relaties).

Inmiddels heb ik veel over polariteit (‘the interaction between the feminine and masculine’) gelezen en online beluisterd. Heel veel mensen houden zich hiermee bezig: John Wineland en zijn geliefde Guru Jagat, David Deida, Matthew Hussey, Bryan Reeves, de Nederlandse Tim Veninga, Christian Carter, de mensen van ‘the Relationship School‘.. en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ze noemen zich vaak intimiteitscoach of relationship-experts.

In het kort gaat het erom dat ‘het mannelijke’ (ook het mannelijke binnen vrouwen) de vrijheidsstrijder is, de heldere aanwezigheid en de daadkracht. ‘Het vrouwelijke’ verlangt naar verbinding; het is de liefde, de overgave, de levensflow en -energie. Die twee energieën trekken elkaar aan en daar kun je mee spelen. Het is niet de bedoeling dat je als vrouw altijd volledig in je vrouwelijk gaat zitten, maar juist dat je ook je mannelijk cultiveert en integreert. Alleen op het moment dat je de aantrekkingskracht tussen jullie wilt vergroten, kun je het vrouwelijke of mannelijke extra benadrukken, afhankelijk van de polariteit van je (potentiële) geliefde. Dit klinkt vrij zweverig en theoretisch, maar alle mensen die ik hierboven noemde, leggen in video’s en blogs uit hoe je dit praktisch toe kunt passen. Het is een opleiding relatiekunde, zou je kunnen zeggen.

Voor mij was het een eye-opener. Ja, in het begin van een relatie gedraag ik me uiterst vrouwelijk en gaat alles als vanzelf, maar na een tijdje gaat mijn bescherming omhoog uit angst dat ze niet genoeg van mij houden, dat ze er niet voor mij zullen zijn. Ik heb dan de neiging om hun grenzen te overschrijden, kritisch en dwingend te worden, om hen beetje bij beetje hun vrijheid af te willen pakken. Ik wil ze het liefst in een doosje stoppen en hen tevoorschijn toveren als ik daar zin in heb (en dat is vrijwel altijd). Ik toon dus weinig respect voor hún behoeften.

Dát ging er telkens mis.

Nu ik dit weet, probeer ik erop te letten. Dat heet ‘surrendering’ oftewel overgave.

En aj, wat is het lastig om me anders op te stellen. Dit soort patronen zitten zó diep, ik leef ze vaak uit zonder het door te hebben. Ik vroeg mijn geliefde me erop te wijzen als ik zijn grenzen overschreed. Dat doe ik best vaak, bleek. Ik trek bijvoorbeeld regelmatig zijn gezicht naar me toe voor een zoen of zeg ‘kus!’. Ik wil vaak gelijk krijgen in discussies en kom telkens met ongevraagd advies en kritiek. Ik ben erg aanhankelijk, op een dwingende wijze ontfutsel ik hem lichamelijk contact of aandacht. Als ik die aandacht niet krijg, word ik bozig.. op een passief-agressieve manier. Van de enthousiaste, ondeugende, gelukkige vrouw die ik in het begin ben, is op zo’n momenten inderdaad weinig meer over.

Nu lach ik erom zodra ik merk wat ik doe en zeg ik sorry. Dat haalt de angel eruit, zonder het te zwaar te maken en ook zonder mezelf erover te veroordelen (!), en daarmee laat ik hem zien dat ik het belangrijk vind om zijn grenzen te respecteren. We weten allebei: verandering kost nu eenmaal tijd.

Ik ben benieuwd of deze inzichten me gaan helpen onze liefde levendig te houden. Vooralsnog gaat het voorspoedig en genieten we volop!