Waarom beland je steeds in moeizame relaties?

Stel je hebt moeite met verbinding. Je hebt de neiging om in relaties iemand niet al te dichtbij te laten komen. Je hebt veel tijd en ruimte voor jezelf nodig en je wilt voelen dat je vrij bent om te doen en laten wat je wilt. Je voelt je al snel benauwd en overvraagd door de wensen van de ander. Het bewaren van enige afstand voelt veiliger en simpelweg prettiger voor jou. Je komt telkens in dezelfde ellende terecht: je geliefden zijn verdrietig en boos (maar stiekem gewoon bang). Zij voelen dit als een gebrek aan verbinding. Ze zeggen daardoor geen liefde of diepe band met je te voelen. Ze trekken aan je, maken drama en lijken ongelukkig. Tja.. wat moet je nou? Je kunt niet meer verbinding dan dit opbrengen. Elke keer loopt het hierop stuk. Je relaties vormen een bron van pijn, zowel voor de ander als voor jou. Je zou op dit vlak wel willen groeien, maar niet als dat zoveel stress en weerstand oplevert. Je hoopt eigenlijk dat er ooit iemand zal komen die jouw wens tot afstand respecteert en zelfs waardeert, waardoor alles moeiteloos zal gaan. Of dat je ooit eens zó verliefd zal worden op iemand, dat je net zoveel verbinding zal willen als je geliefde. En dat dat altijd zo zal blijven, omdat deze persoon fantastisch zal zijn.

Tja.

Wat moet je nou?

Ik roep altijd dat een relatie met iemand waar je je sterk toe aangetrokken voelt, maar waarbij de één constant verbinding zoekt en de ander altijd een afstand bewaart, een snelkookpan van persoonlijke ontwikkeling is, maar ik wil ook benadrukken dat het niet per se op zo’n Spartaanse manier hoeft te gaan. Als je op een gegeven moment sterk genoeg bent om afscheid te nemen van dit soort ‘onmogelijke’ liefdes, dan creëer je de gelegenheid om lief te hebben op een zachtere en meer moeiteloze manier.

Je kunt bij het daten alert zijn op signalen dat iemand veel verbinding wenst en daar dan gelijk mee stoppen, zodra je dit merkt. Pas als iemand er hetzelfde instaat als jij óf duidelijk in balans is op dit vlak, dus als deze persoon op zijn of haar gemak is met zowel verbinding als met ruimte, dan geef je het daten een kans.

Dat klinkt als dé oplossing om liefde te vinden en toch zacht met jezelf (en de ander!) om te gaan.

Het probleem is alleen dat je personen aantrekt die ongeveer dezelfde mate van balans (veilig gehecht) of disbalans (onveilig gehecht) hebben als jij. Als jij zelf een probleem met intimiteit hebt, dan kun je er vergif op innemen dat je partners aantrekt die dit ook hebben. Daar resoneer je mee. Ik weet ze er zelf ook als geen ander uit te pikken, blijkt. De veilig gehechte mannen vallen me niet eens op. Ook hierbij geldt: your vibe attracts your tribe.

Pik je er toch iemand in balans uit – aangenomen dat jij in disbalans bent – dan zal deze persoon niet snel genoegen nemen met iemand die in disbalans is. Precies omdát diegene zo in balans is, vertrouwt hij of zij erop dat er meer vissen in de zee zwemmen die beter zullen passen. Zij zijn niet bang om alleen te zijn en verder te kijken tot die persoon in beeld komt. Ze zullen je dus met relatief gemak afwijzen, zodra ze jouw disbalans opmerken. Ze knappen daar letterlijk op af.

Nu kun je ook iemand tegenkomen die net zo’n disbalans heeft als jij, maar op hetzelfde vlak (angstig gehecht, oftewel iemand met verlatingsangst, versus vermijdend gehecht, oftewel iemand met bindingsangst). Dat lijkt perfect, precies waar je al die tijd al op hoopte. Iemand die jouw behoefte aan ruimte begrijpt en die dat zelf ook zo ervaart. Jullie laten elkaar vrij en zien elkaar af en toe. Tot je een keer in zo’n relatie terecht komt en merkt dat er bitter weinig verbinding ontstaat als je allebei als een havik je vrijheid beschermt, altijd een achterdeur openhoudt voor een ‘beter’ exemplaar en er niemand is die de verbinding bewaakt. Een relatie met iemand aan dezelfde kant van de disbalans zal eerst als een warm bad voelen, maar uiteindelijk niet werken. Ofwel omdat er weinig diepgang en hechting plaatsvindt, ofwel omdat er een vreselijk saaie symbiose ontstaat (als je beiden angstig gehecht bent en veel verbinding nodig hebt).

Het lijkt dus kiezen uit twee kwaden als je zelf in disbalans bent: een pijnlijke (maar leerzame) relatie met je onveilig-gehechte-tegenpool óf een soepele relatie met iemand die precies dezelfde disbalans heeft, maar waar je weinig van leert en die waarschijnlijk niet bevredigend zal zijn.

De enige oplossing is, denk ik, dat je er alles aan doet om te leren wat je te leren hebt. Om van disbalans naar balans te gaan.

Dit kun je doen middels de zachte weg van persoonlijke en spirituele ontwikkeling via boeken, coaches, psychologen en trainingen. Misschien kun je jezelf in de tussentijd even rust geven van al dat daten en worstelen, maar het helpt misschien wel beter om in deze periode te kunnen oefenen met wat je geleerd hebt (al is de kans op hartzeer vrij groot, zowel bij jou als bij je oefenpartner. Wees dus zo eerlijk mogelijk over wat je aan het doen bent.).

Je merkt na een tijdje vanzelf het verschil in wie je aantrekt en zelf aantrekkelijk vindt en met wie het blijven daten ook goed blijft voelt. Is dat iemand in balans of in disbalans? Dit kun je als maatstaf nemen voor jouw groei op dit vlak.

Zelf ben ik niet vies van wat pijn hier en daar, maar ik heb daar wel mijn grenzen in. Ik combineer de zachte weg van persoonlijke ontwikkeling met de pijnlijkere van oefenen in de praktijk. Die pijn neem ik op de koop toe, omdat ik er zeker van ben dat dit z’n doel dient en ik ook ervaring nodig heb, wil ik echt iets leren. Ik voel me nu een totaal anders mens dan ik zo’n 3 a 4 jaren geleden was. Veel completer en veel meer in balans. En dat is waar het mij om te doen is.

Want ik weet: je trekt pas een persoon in balans aan, als je dat zelf ook bent.