Waarom geen contact met je ex cruciaal is bij loslaten

Contact blijven houden met je ex, waar je nog sterke gevoelens voor hebt, is misschien wel het meest onverstandige wat je kunt doen als je over hem of haar heen wilt komen. Ik heb me daar talloze keren aan ‘bezondigd’, waardoor ik heel lang aan exen bleef hangen en veel langer dan nodig (soms zelfs jaren) pijn bleef voelen over onze breuk.

Elkaar af en toe een berichtje sturen, elkaar volgen op social media of zo nu en dan af blijven spreken werkt in jouw nadeel. Je blijft op die manier met hem bezig en maakt de band die je met hem voelt sterker. Natuurlijk wil je graag weten hoe het met hem gaat en natuurlijk wil je dat hij weet dat je nog aan hem denkt en hem mist, maar tegelijkertijd voedt een leuk contact met elkaar jouw hoop dat jullie ooit weer bij elkaar zullen komen. Je versterkt het opkomen van gedachten die met hem te maken hebben, dus de pijn zal blijven, hoe hard je ook je best doet door afleiding te zoeken of zelfs met iemand anders te daten.

Contact blijven houden met je ex, nee, dé ex, is een vorm van zelfdestructief gedrag.

Je zou denken dat dit ook opgaat voor jouw ex. Maar het stomme is: voor de ander werkt dit niet op dezelfde manier. Je hoopt dat hij zo ook aan jou blijft denken. Dat je hem er telkens aan herinnert hoe leuk en lief je ook alweer was. Zodat hij je gaat missen en overweegt om weer bij je terug te komen. Echter, als iemand geen (of niet genoeg) gevoelens voor je heeft, dan werkt contact houden hetzelfde als bij vrienden: leuk om te horen hoe het met je is en misschien weer even goed bij te praten, maar meer niet. Voor je ex is het niet moeilijk, maar juist prettig, als je nog wel contact blijft houden op een vriendelijke manier. Jullie hebben tenslotte een geschiedenis met elkaar.

Meestal kun je het echter niet opbrengen om gewoon vriendschappelijk contact te houden, als je nog pijn voelt (.. en logisch ook). Als jij in jullie contact duidelijk je verlangens laat blijken en laat zien hoe verdrietig je bent en hoezeer je hoopt dat het nog goed zal komen, dan creëer je meer afstand tussen jullie in plaats van minder. De ander zal namelijk schuldgevoelens ervaren, en we weten allemaal hoe ongemakkelijk dat voelt. Ga maar eens na: hoe vind jij het om telkens te horen dat iemand naar je verlangt en met je wil zijn, als jij dat zelf niet zo voelt en niet zo wilt? Hoe voelt het om de ander constant te moeten afwijzen, op een zo aardig mogelijke manier om niet nog meer schade aan te richten..?

En wat wil je met je ‘ik mis je zo’-berichtjes bereiken? Dat hij medelijden met je krijgt? Iemand zal nooit uit alleen medelijden bij je terugkomen, en zo wel, dan kun je je afvragen wat dat zegt over de eigenwaarde van die persoon.

Lukt het je – waarschijnlijk met pijn en moeite – om geen contact op te nemen, maar krijg je wel regelmatig een berichtje van je ex, waarbij je hart telkens een sprongetje maakt van blijdschap en hoop? Het is heel lastig, maar vraag hem of haar dit voorlopig niet te doen, om jou de kans te geven over de breuk heen te komen. Geef aan dat jij contact op zal nemen als je geen verdriet of verlangen meer voelt. Meestal zeggen we dit niet, uit angst dat de zaak dan voorgoed verloren lijkt, maar als de liefde tussen jullie echt was en hij of zij ook voelt dat jullie bij elkaar horen, dan komen jullie vanzelf wel weer op hetzelfde pad terecht. Misschien al heel snel, misschien over 20 jaar,.. misschien nooit. Vertrouw erop dat alles zijn natuurlijke beloop heeft. Met andere woorden, laat het verder los, geef het uit handen: ‘Let go, let God‘.

Geef jezelf de kans om te rouwen en het te verwerken, ook al is het gemakkelijker om je hoofd in het zand te steken en elk vrij moment te vullen met feesten, reizen, sporten of werken. Profiteer van deze verdrietige fase door er emotioneel volwassener van te worden. Aandacht van anderen doet wellicht veel voor je zelfvertrouwen en geeft je positieve energie, maar bedenk dat het nooit een goed idee is om gelijk weer in een nieuw liefdesavontuur te duiken om zo je verdriet te dempen. Verdriet laat zich zo niet wegduwen. Vroeg of laat slaat het je weer om de oren.

Pas wanneer je geen verdriet meer voelt over de breuk met je ex en niet meer hoopt op een verzoening kun je iets nieuws opstarten. Als er namelijk al iemand in je hart zit, dan past daar niet nog iemand bij (.. in elk geval, zo werkt dat bij de meeste mensen). Het wordt dan vrij onmogelijk om iets met deze nieuwe geliefde op te bouwen. Dat heb ik zelf al meerdere keren ervaren, aan beide kanten van deze dynamiek.

Sta jezelf dus een paar klote maanden toe – of zolang als het duurt. Neem ruim de tijd voor jezelf, huil als je moet huilen, laat pieker-loops los zodra je ze opmerkt, zoek regelmatig de stilte op en praat over je gevoelens. Niet met je ex, maar met vrienden, familieleden of andere mensen die je vertrouwt en goed kunnen luisteren. Vul je dagen verder met zoveel mogelijk fijne dingen, die je blij maken en je niet achteraf met een lichamelijke of emotionele kater opzadelen. Het werkt, je zult het zien.

(En dat zeg ik nu ook heel vastberaden tegen mezelf.)