Online afwijzing, en afwijken van de norm (neurodivergentie)

Ik vermoed dat best veel mensen mij niet echt leuk vinden. Dat denk ik, omdat ik op social media door de bulk van mijn ‘online vrienden’ genegeerd word.

Die gedachte doet pijn.

Elke keer wanneer ik in mijn ogen iets moois, grappigs of interessants gepost heb, en bijna niemand van mijn honderden ‘vrienden’ daar een reactie op geeft – dan voel ik me enkele uren uit het veld geslagen. Het maakt me onzeker. Ik begrijp het niet. Wat doe ik verkeerd?

Vooral als ik dan zie op welke posts wél veelvuldig gereageerd wordt: in mijn ogen vaak nietszeggende, dertien-in-een-dozijn-posts, selfies op een terras, met een glaasje wijn in de lucht, de zoveelste vakantiefoto, of de kinderen die alweer lekker spelen in de tuin. Die vind ik persoonlijk niet zo boeiend, en toch like ik ze meestal wel, omdat ik de mensen die het posten leuk vind (anders zijn we geen online vrienden) en hen mijn like gun. Ik maak hen graag blij. Want ik weet, hoe oppervlakkig we dat ook zeggen te vinden: likes maken ons blij. Ze leveren mini-shotjes dopamine, gelukshormonen waar we – als we niet oppassen – behoorlijk verslaafd aan kunnen raken.

Ik vraag me dus op zo’n moment af: waarom willen zij mij niet ook blij maken, ook al vinden ze er misschien niet veel aan? En geeft een gebrek aan likes mini-shotjes ongelukshormoon? Dat moet haast wel.

 

Nou ja, het zal wel aan mij liggen, denk ik dan.
Ik heb er al heel vaak over nagedacht, hoor. Ik heb enkele theorieën die me wel plausibel lijken. Misschien is het mijn betweterigheid, omdat ik soms nogal activistische en arrogant lijkende (lijkende, ja echt!) posts schrijf over dierenleed, ons absurde gebruik van plastic, of over bewuste relaties? Misschien is het mijn abnormale openhartigheid, over zaken als mijn liefdesleven, waarmee je niet te koop moet lopen? Misschien komt het doordat ik niet gemakkelijk verbinding maak met nieuwe mensen, waardoor ze me nog niet goed genoeg hebben leren kennen voor een lieve reactie? Onbekend maakt onbemind, tenslotte. Misschien is het mijn onzekere houding, die ik nu in dit stukje laat zien en die je eigenlijk ook niet hoort te delen? ‘Zo wanhopig.’

Misschien.. is het iets wat ik zelf niet kan bedenken. Een blinde vlek. De meeste mensen die buitengesloten of gepest worden, weten niet waarom dat zo is, las ik laatst ergens, toen ik het onderwerp na een tijdje piekeren besloot te googelen. Niemand die het hen vertelt. Want dat doe je niet, eerlijke maar mogelijk kwetsende dingen tegen iemand zeggen, als normaal functionerend sociaal mens.

 

Ik deel dit trouwens niet om zielig te doen, of om mensen te manipuleren me voortaan wel wat lieve aandacht te geven – al zou dat een leuke bijkomstigheid zijn. Ik zeg het, omdat online afwijzing net zoveel pijn kan doen als genegeerd worden in het echte leven. Het versterkt lage eigenwaardes. En het zou mooi zijn als meer mensen zich daar bewust van worden.

 

Hoe graag ik ook zou weten waar het aan ligt, zodat ik er wat aan kan doen.. een even groot deel van mij denkt: ja kom nou! Ik ga mezelf toch niet anders voordoen, alleen maar om leuker gevonden te worden door mensen die ik nauwelijks ken? Zo belangrijk is het toch ook weer niet? En stel, ik zou erachter komen dat het inderdaad ligt aan mijn betweterigheid, of mijn openheid, of mijn sociale verlegenheid. Wat dan? Ga ik dat dan aanpassen? Kán ik dat überhaupt..? En wil ik het?

Waarschijnlijk niet.

De mensen die ik zelf het leukst vind, zijn vaak ook een beetje afwijkend in hun gedrag. Raven van Dorst als mooi voorbeeld, wat een heerlijk mens vind ik dat. De zogenaamde neurodivergenten, een term die ik steeds vaker tegenkom. Simpel gezegd zijn dat mensen die anders denken en doen dan de massa, omdat hun brein anders in elkaar zit. Bijvoorbeeld mensen die ergens op het autistische spectrum zitten, AD(H)D of dyslexie/dyscalculie hebben. Of die zich simpelweg ‘anders’ voelen, de term is niet zo scherp gedefinieerd. Het zijn vaak mensen die zich niet gedragen zoals het hoort, die ongepaste grappen maken, ‘te veel info’ over zichzelf geven, of worstelen met alledaagse zaken.

Zelf ben ik – denk ik – ook neurodivergent. Ik herken me zodanig in kenmerken van het autistische spectrum (en mogelijk tevens AD(H)D), dat ik mezelf het afgelopen jaar maar gediagnosticeerd heb. De behoefte om deze diagnose officieel te laten maken voel ik niet. Het zou niets voor me veranderen. Wat mij betreft gaat dit vooral om zelfacceptatie, hier en daar wat trucjes toepassen en mijn behoeften duidelijk aan kunnen geven. Dat zit bij mij wel goed (genoeg) inmiddels.

 

Gelukkig ben ik gezegend met een lieve groep vrienden en een schat van een man (met gediagnosticeerde ADD, by the way), die mij wel leuk lijken te vinden. Ook online. Volledig genegeerd word ik dus niet. Die fijne connecties helpen me mezelf te accepteren. Maar er zijn zat mensen die zowel online als offline geen likes krijgen, omdat ze te veel afwijken van de norm. Ik krijg ze vaak in mijn praktijk. Ze willen zó graag een leuke liefdespartner, maar worden keer op keer afgewezen. Ontzettend onrechtvaardig en hard vind ik dat. Ze laten zich liever niet te veel zien, ook niet online of op datingapps, om zichzelf de afwijzingen te besparen. Dat kan ik heel, heel goed begrijpen. Ik zou wel willen schreeuwen: ‘Maar je bent zo leuk!! Laat niemand je wijsmaken dat dat niet zo is! Ze zijn zelf niet leuk.’

Maar ja.

 

Ach, een ramp is het misschien niet, online afwijzing. Maar het doet wel pijn. Dat wel.

 


 

PS. De foto komt van de No Likes Yet Instagram app. Deze app helpt gebruikers van Instagram likes te krijgen op foto’s die (nog) niet geliked zijn. Sympathiek van ze.

PS2. Naschrift. Direct na het plaatsen van deze post krijg ik een appje van mijn zus: ‘Ik denk dat ze je inderdaad arrogant vinden. Je zeikt zelfs hun foto’s af in dit blog! En jij liked ook niet al mijn posts. Dat vind ik ook niet leuk.’. Ajj. Lekker eerlijk, daar hou ik van haha. Ze heeft gelijk. Ik lees het nu pas.. Sorry, dat was niet aardig van me. Ik haal het desondanks niet weg in de tekst, omdat ik het eigenlijk wel een mooi voorbeeld van zo’n blinde vlek vind. Dat zal me leren! 😉